_เจ้าชายรักสนุก_

         ผมเดินเซไปห้องน้ำ ไม่รู้เป็นไรทำไมปวดหัวอย่างนี้นะ

       “เฮ้ ลับบี้” เสียงมาร์กนี่

         วูบ

         จู่ๆ ทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำทันที...

     “42 องศา นี่อุณหภูมิคนหรือเตาเผาเหล็กวะ -o-”

      อะไร...ใครมาบ่นข้างๆ หูเนี่ย

        “อืม...”

      ผมลืมตาขึ้นมาเพื่อปรับสายตาให้สมดุลกับไฟ เฮ้ย! เพดาน O_O ตกใจเพดานห้องทำไมเนี่ย! -_-^ ที่ควรตกใจคือมาร์กที่ทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ เตียงและถือปรอทวัดไข้อยู่ นี่ผมไม่สบายถึงขั้นขนาดเป็นลมเลยหรอ

     “นาย...ทำไมรักษาตัวเองซะบ้าง!!! ปล่อยให้ไข้สูงถึงขนาดนี้ได้ยังไง!!!!!!”

      แง อย่าตะคอกเค้าสิ YOY

     “กะ...ก็เกิดมายังไม่เคยออกนอกวังนี่ เก๊าเลยปรับตัวไม่ทัน (_ _)” ผมก้มหน้าแล้วจิ้มนิ้วอธิบาย

     “เฮ้อ นายนี่จริงๆ เลย ทำไมถึงทำตัวแบบนี้นะ เออ แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องเสือกเสนอหน้าไปโรงเรียนล่ะ เข้าใจไหม” เขาสั่ง

     “ทะ...ทำไมล่ะ ฉันอยากเรียนนะ...”

     “ไม่ได้!!!” เขาปฏิเสธก่อนที่ผมจะพูดจบประโยค

        “โอเคครับ ห้ามไปโรงเรียน TOT”

          และแล้วชีวิตของลับบี้นายน้อยแห่งวงศ์ตระกูลโคลเรียผู้อาภัพ รันทดอดสูยังคงดำเนินต่อไป (_ _)

     “อืม...ฮ้าว~ >O< เช้าแล้วหรอ”

      ดีจ้า ผมลับบี้เหมือนเดิม จากเมื่อคืนทำให้วันนี้ผมหายเป็นปลิดทิ้งแต่ก็ตื่นสายอยู่ดี อาจจะมีการปวดหัวนิดๆ ด้วยฤทธิ์ไข้ที่ยังหลงค้างอยู่เลยเดินเซเป็นไอ้เป๋เหมือนเดิม -_-^ วันนี้ไปสวนสาธารณะใกล้แถวนี้ละกัน

      “ อืม...อากาศสบายจัง ^^” ผมนั่งตรงชิงช้าเด็กแล้วสูดอากาศอย่างเมามัน (?) ไม่น่าเชื่อว่าโลกนี้ยังเหลือธรรมชาติอย่างนี้อยู่ พอสูดอากาศจนพอใจผมก็เดินกลับบ้าน

        กึก (เปิดประตูบ้าน)

      “แว้กกกกกกก! O[]O กะ...กลับมาตอนไหนน่ะ” ผมสะดุ้งสุดตัวเมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นมาร์กกำลังเคาะโต๊ะอย่างหัวเสีย

    “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าออกไปไหน” เขาเดินมาใกล้ๆ ผม

    “ก็นายบอกว่าอย่าออกไปโรงเรียนแต่ฉันไปสวนสาธารณะนี่ =3=” ผมเบะปากพูด

    “อย่ามายอกย้อน!!!” เขาตะคอกแล้วบิดแขนผมไว้แน่น เออ เอาเข้าไป จะฆ่ากันให้ตายทำไมพูดตรงๆ วะ มาทรมานกันทำไม

    “แล้วนายมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน! เป็นพ่อฉันรึไง!!!” ผมตะคอกกลับบ้าง

    “ฉันเป็นแฟนนายไงลืมไปแล้วรึไง”

    “แค่แฟนปลอมๆ จะมาจริงจังอะไร ทำอย่างกับว่านายชอบฉันจริงๆ อย่างนั้นแหละ”

    “ถ้าฉันบอกว่าเป็นอย่างนั้นล่ะ”

     OoO อึ้ง พูดได้คำเดียวว่าอึ้ง เขาชอบผมจริงๆ หรอไม่ใช่หรอกคงพูดให้ผมตายใจ คนอย่างเขาเนี่ยนะจะชอบผม บ้าน่าเจอกันไปถึงสัปดาห์แล้วมาสารภาพรัก ตลก!

     “ถ้าจะพูดอย่างนั้นฉันว่าให้นายแน่ใจกับความรู้สึกนายก่อนเถอะเพราะการตัดสินใจผิดของนายคนที่เจ็บไม่ใช่นายแต่เป็นฉัน!!!”ผมสะบัดข้อมือปล่อยจากการพันธนาการของมาร์กแล้วเดินหนีออกมาแต่ทว่า!...

     “งั้นกูจะทำให้มึงเห็นเองว่าคนอย่างกูมันมีดีพอที่จะทำให้มึงเป็นของกู”

      คราวนี้มันจับไหล่ผมแล้วกดไปที่กำแพงแล้วซุกไซ้คอผมไปมา มือมันเริ่มล้วงเขามาในเสื้อของผม นะ...น่าขยะแขยง อยากจะร้องไห้ ความกดดันเข้ามาเรื่อยเช่นเดียวกับที่มันกำลังล่วงเกินผม น้ำตาผมได้ไหลลงมาอาบแก้มพร้อมกับหยุดการขัดขืนเพราะไร้เรี่ยวแรงที่จะทำอะไรทั้งสิ้นแล้ว มาร์กเพิ่งรู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่และมองหน้าผมที่เต็มไปด้วยน้ำพร้อมกับคำขอโทษที่ออกจากปากเขามากมาย มันไม่สายไปหน่อยหรอ

        “ขะ...ขอโทษ”

     “ไม่ต้องมาขอโทษฉัน การกระทำของนายฉันไม่มีวันให้อภัย!”

     “ฉันไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ฉะ...ฉันหึงนายที่ไม่เชื่อฉันแล้วก็เป็นห่วงนาย มันเป็นแค่บันดานโทสะ ขอโทษจริงๆ” มาร์กก้มหน้าอธิบาย

       “ถ้ามีครั้งที่สองฉันจะไม่ให้อภัยนาย”

     “งั้นนายก็หายโกรธแล้ว O_o”

     “ถ้าหายโกรธเร็วปานนั้นเขาเรียกว่าหมาเล่า -)3(-” ผมทำแก้มป่อง

        “โอ้มายยยยยยยยย~”ผมเดินออกมาปล่อยให้มันตีอกช้ำใจอยู่คนเดียว แล้วผมจะทำยังไงก่อนดีล่ะ...ชั่งเถอะ อาบน้ำนอนดีกว่า บายครับ

             เรื่องไรจะยอม ต่อยมันกลับสิครับ ต่อยมันๆๆ (- -)O พอต่อยจนหนำใจแล้วผมก็เดินออกมาราวกับว่ามันเป็นแค่อากาศธาตุ ก้าวแรกที่ได้ก้าวเข้ามาในโรงเรียนเซนเซฟมันมีความรู้สึกที่ดีมาก เป็นโรงเรียนชายล้วนที่ผมได้ทุนเข้ามาเรียน ถึงแม้ว่าทางบ้านจะมีธุรกิจที่ใหญ่โต แต่แม่ผมก็พาออกมาผจญโลกภายนอกตั้งแต่ผมยังอยู่ในท้องได้สามเดือนเพื่อมาทำความรู้จักกับโลกกว้าง ตอนนี้ก็ทำอาชีพขายส้มตำ แม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนที่ออกมาท่านย่า (ท่าน?) ถามว่าจะออกไปทำไม แม่ก็ตอบไปว่าอยากทำอะไรสบายๆ ดู ถามน่อยเถอะ...ระหว่างขายส้มตำกับนั่งนับเงินในคฤหาสน์อันไหนมันดีกว่ากัน ขายส้มตำรึไงคุณ - -;;; ตั้งแต่นั้นมา ผมเลยมาอยู่อพาตเมนท์แล้วแพ็คแม่ใส่กล่อง (แพ็คแม่ใส่กล่อง?)ส่งกลับไปอยู่คฤหาสน์นับแห่งหนเดิมทันที ผมเลยอยู่ตัวคนเดียวเป็นต้นมา จบ เฮ้ย! ยังไม่จบ โทดทีครับ อารมณ์พาไป ^^;;;